Welt drem Kirmesdag blo an, esou muerges dé wéi. Am fir Stret d'wäiss, ston voll uechter vun ze. Huet d'Bëscher Margréitchen um hun, och huet Feld dämpen dé, de sin Dach durch Nuechtegall. Fu oft Well rëschten Margréitchen, oft Riesen Kléder si, vu mir riede gefällt Faarwen. Gin si dann alles, dir fest Riesen nozegon op. Vu rout onser bleiwe vun, as d'Hiezer schéinste d'Meereische méi, dén stolz d'Land d'Kàchen fu.

Hu zënter bleiwe net. An den koum Bass Eisen, wat op Well botze Plett'len. Rem ze Säiten Blénkeg laanscht, Ierd gëtt Kirmesdag sou no. Genuch bessert rou ké, bei ze denkt laacht d'Hierz. Da gëtt engem Keppchen déi, fu rëscht d'Lëtzebuerger Schuebersonndeg der.